Mijn eerste bankrekening had ik bij de AMRO-bank (het huidige ABN-AMRO). Na een paar jaar kreeg ik een bankpas waarmee ik kon pinnen.
Bij een geldautomaat geld pinnen was gratis.
Maar pinnen in een winkel koste 0,25 gulden per transactie.
Na verloop van tijd werd dat bedrag verlaagd naar 0,10 gulden. En daarna hoefde je alleen nog 0,10 gulden betalen voor transacties onder de 10 gulden.
Als eerste waren het de grote supermarktketens die pinnen voor alle bedragen gratis maakte.
Na een aantal jaren werd er voor geldstortingen door ondernemers en bedrijven geld in rekening gebracht.
Voor particulieren kwamen er stortingsmachines. Stortingen waren nog gratis voor particulieren, maar dat veranderde na een aantal jaren.
Wat is de trend: men wil cash geld uit de roulatie halen en alleen nog maar digitaal betalen faciliteren.
“Cash is trashed”. We worden ontmoedigd om het nog te gebruiken.
Er zijn wetten aangenomen die beperkingen aan cash betalingen opleggen en die maximum bedragen worden langzaam aan verlaagd door inflatie en striktere regels.
Waarom wordt dit gedaan? Ik denk zelf controle-drang en controle-dwang. We mogen niet meer vrij leven, de overheid en het systeem moet weten waar je allemaal je geld aan uitgeeft en als het de machthebbers niet bevalt, dan moeten ze dat uit kunnen zetten.
Cash is nu trash. En bitcoin is een oplossing daarvoor…
